آدامس با طعم کروکودیل

آدامس با طعم کروکودیل...

آدامس با طعم کروکودیل...

اول صبحی غر میزنم. کسی نیست که بشنوه. مهمه؟! بیخیال. امروز هم نرفتم. سر جمع رفتن باشگاهم به سه جلسه نرسیده. تقریبا ده جلسه گذشته از روزی که ثبت نام کردم. سابقه نداشته. واقعا سابقه نداشته. اما صبح که چشام رو باز می کنم خوابی توش نیست. اما حوصله ی ادم ها رو نداشتن بسیار توشه. بسیار. از خانواده بگیر تا آدم هایی که توی باشگاه برات لبخند میفرستند و ازت اسم و تحصیلات و خب چه خبر؟! را u200du200du200du200du200du200du200du200du200du200du200du200du200du200du200du200du200du200du200du200du200du200du200du200du200du200du200du200du200du200du200du200du200du200du200du200du200du200du200du200du200du200du200du200d سوال می کنند. من اما در جوابشان تصنعی لبخند میزنم که متنفر از اینجور لبخند زدن ها و خودم را به سرعت ازشان دور می کنم و می روم روی تردمیل یا هر وسیله ی کوفتی دم دستی و دور تر آدامس با طعم کروکودیل...

آدامس با طعم کروکودیل...

یه زمانی اینجا قالبش ساده ی مشکی بود و همه ناراضی بودند که دلگیره مشکی. یا چرا اصلا مشکی؟ اما حس میکردم نوشته هام به همون قالب فقط میان و واقعا هم همینطوره. حتا حالا که یه نیمه لاشه ای ازش رو پیدا کردم و میخوونم با همون قالب مشکی می بینم فقط به همون قالب میومدن. قالب سفید یا هر مدل دیگه ای براش مزخرف بودند. میفهمین چی میگم؟ اصل نوشته ها رو هم از ریخت و قیافه مینداختن.میخوام بگم هر حرف و نوشته و جمله و کلمه و کوفت و زهرماری یه قالب مخصوص به خودش رو داره اگه اونو رعایت نکنی حرفت هم دود میشه میره هوا. شاید شنیده نشه. خوونده نشه. توجه نشه بهش.دارم درس زندگی بهتون میدم؟! خیر. دارم میگم وقتی یه چ آدامس با طعم کروکودیل...